HE vore lita tid for internett den siste perioden her nede, meen he i motsetnad opplevd og sett mykje forskjellig.

Den siste dagen ui slummen saa hadde oss parade ilag med alle barna. Der oss skulle fortelle innbyggerane i Huaycan at barn ogsaa har rettigheter. PArada var kjempe kjekk, der ej gjekk hand i hand med to skjonne unga som prata i vei og ej smilte og sa sie til det meste dei spurte om, sjolv om ej ikkje skjonte et gogg av d dei sa.
Etter parada var d underholdning med dans og sang. Daa fekk ej aera av en haug med unga ilag med mej. En laag paa fanget mitt, ei anna lente sej mot mej og ei anna kasta alltid nokre smaa blikk til mej, aa lurte litt paa ken ej va. Daa smilte ej berre aa fekk et skjoent smil tilbake.
Kvelden da alt det her var ferdig var det tid for aa ta forvell med alle dissa skjonningane som oss hadde laert aa bli saa glade i. Det var et trist farvell. Det kom baade taarer med oss og med dej. Det var rett aa slett en fryktlig folelse aa maatte forlate dei, vel vitandes om kor forskjellige vaare liv var.
Den eine gutten som eg fortale om lenger nede, han som hadde vore saa glad naar oss var der, og ikkje felt ei taare. Han skreik og skreik, AGAPE folka fortalte oss at den gutten hadde det ikkje noko godt heime. Det var akkurat den folelsen, folelsen av makteslaushet, folelsen av aa ikkje kunne gjere noko akkurat der og daa, og det at foreldre kan gjere noko slikt mot ungane sine. Det var den folelsen som tok knekken paa mej.

Den neste veka som kom har vi vore pàa reisefot ganske mykje, over 60 timar tilsaman har vi sotte paa buss. Aa dei bussane skal ej love dej ikkje he den same standaren som heime. Vi har vore baade borti i bussar med super bra standar, der vi fekk baade middag og frukost (den bussturen varte i 21 timar),og bussar som hadde luftinga si gjennom sjoforen sitt vindu, sprekk i vinduet (svaert behaglig naar det regna), og bussar som ikkje hadde aircondition, du kan forestille dej ei badstue paa akkurat den turen!

Men ved hjelp av desse bussane saa kom vi fram. Vi har vore i Cusco, Cusco betyr forresten "verdens navle" paa Inkasproket. Dette var Inkane sin navle/hovud by i denne verda. Cusco er ein sjarmerandes by, laga av murhus og masse brusteina. Cusco ligg paa 3400 mho, og ja, ej blei hogdesjuk! Ej va fryktlig kvalm den forste tida der,og det aa gaa opp ei trapp var som aa bestige mount everest. Men det gejkk bra:) Cusco skjule ogsaa ein stort skatt, nemlig Machu Picchu! For og kome dit maatte vi reise over fjell, og over alt i fjella fantest det menneske. Her i Peru ekje fjellandsskapet slik som i Norge. Tregrensa ligg langt langt opp over fjella, saa folk dyrkar og bur faktisk der ingen skulle tru at nokon kunne bu!Det var svaert stilig aa kjore oppover desse fjella, der saag vi slette paa slette med dyrka mark og spesielt damene hadde ein spesiell stil i fjellet. Det var fargerike skjort og jakker, med eit sjal bak paa ryggen der dei baade bar ungar eller dyrka ting.

Machu Picchu var eit kap. for seg sjolv. Eit heilt samfunn laga av stein. Stein som laag med mm avstand fra kvarandre, stein som dei virkelig maa ha slete med aa flytta. Machu Piccu var eit samfunn for dei meir velstaaande i Inkariket. Det er saa utrulig masse lurt dei har klekt ut der oppe, at sjolve Machi Picchu er reine mysteriet.

Vidare saa reiste vi til Puno, ein by som absolutt ikkje var like fin som Cusco. Soppel og stygge bygningar prega denne byen. Hostellet vi budde paa var fryktelig! Det forste som motte oss var ein mork resepsjon og eit grovskittent akvarium. Rommet var ikkje saerlig bedre. Heldigvis var dette berre ei natt! (Ellers saa har vi budt ganske fint/ok her i Peru). Ej e veldig pinglete naar det gjeld skitne hostel og slikt, saa den natta laag ej aa fraus rompa av mej. Ej orka rett aa slett ikkje àa legge mej under den dyna som vi hadde faatt. Istaden la ej mej ned i lakenposen min, pakka paa meg ull kle og kneppa igjen. Puno ligg ogsaa svaert hogt oppe, saa natta var veldig kald. MEN ej bestod denne prova ogsaa;)
Dagen etterpaa reiste vi ut paa Titikakasjoen og gjekk i land paa ei oy laga berre av siv, dette var det indianerane som budde der som hadde laga. For kvart steg vi tok paa desse oyene saa sank vi litt, veldig spesiell opplevelse, og veldig rart aa tenke paa at menneske bur pàa desse siv oyene i sine smaa siv hus og reiser rundt i sine sivbaatar.

Saa gjekk turen vidare til Ariquipa, ( her ej e i dette skrivandes augonblink;))
Enedleig var det klart for et fint og deilig hostel, trudde vi!... Men neida! Det forste som motte oss naar vi gjekk ut av taxien var eit daarli strok, og det neste var eit fryktelig hostel! Nokre rom hadde ikkje gardiner saa folk kunne sjaa rett inn fraa gata, vi maatte gaa ut for aa kome til romma vaara, og paa ei turane var det ikkje uvanlig og finne hundedrit, sengeteppena var skitne og flekket, dora inn til badet var ikkje ei dor, men et forheng! Og daarlig som mange er i magen, saa er det nok ikkje kjekt aa gaa paa do for saa aa legge seg i ei skitten seng og kjenne ei mindre god lukt kome sigandes gjennom eit tynt lite forheng. Folk nekta rett og slett aa bo paa denne plassen. Vi orka rett og slett ikkje meir lav standar. Paa dette tidspunktet er vi noksaa slitne, og vi var svaert forbredte paa eit fint hostel.
Heldigvis saa hadde Kjersti ei venninde i Ariquipa som fiksa problemet for oss paa ganske saa faa min, vi gjekk fraa eit fryktlig hostel til et masse masse bedre et=) Saa no set eg her blid og fornoyd etter ein heil dag med shopping og middag i Ariquipa. For aa sei det som det e, pysa mej hadde ikkje sove eit augonbling i den senga som vi blei tibydt paa det forste hotellet, ej hadde gjort som hesten, og heller sove staaandes.
Ej e evig taknemlig for baade Kjersti og venninda hennar, for paa det nye hostellet klare ej aa slappe av og kose mej. Kresen nordmann som ej e, men ej synest faktisk at vi fortjener det etter alt vi har gjort og opplevd i dette landet.
I lopet av denne reisea har vi saa smaatt komt litt innanfor dette landet si tjukke hud, og sett litt meir enn kva kvar enkelt nordmann ser i sitt liv.
Vi harr opplevd og sett urettferdighet, folt det paa kroppen og forstaatt at vi har mykje meir aa gi enn det vi har gitt til no. I vertfall ej.

Det har vore ei lang reise, og for aa vere arelig saa gleda ej mej til aa sjaa Norge igjen, og til aa mote igjen alle ej e saa glad i.
Mange varme klemmar fraa Karoline, som fortsatt e paa reisefot i eit landt som har det meste.